Hafa Íslendingar vikið af norrænu leiðinni?
Því hefur verið haldið fram, að Ísland hafi síðustu sextán árin, frá 1991 til 2007, vikið af norrænu leiðinni um skipulag samlífsins, en tekið upp svipað hagkerfi og í engilsaxneskum löndum, en það einkennist af víðtæku atvinnufrelsi, lágum sköttum og naumri velferðaraðstoð. Þegar málið er skoðað, reynist þetta í senn rétt og rangt. Atvinnufrelsi hefur aukist verulega á Íslandi samkvæmt alþjóðlegum mælingum, og skattar hafa verið lækkaðir, ekki síst á fyrirtækjum. Jafnframt hefur dregið úr tekjujöfnunaráhrifum skatta. En velferðaraðstoð er eins rausnarleg eða rausnarlegri en á Norðurlöndum, þegar litið er á lágtekjufólk, eins og sést á nýlegum norrænum skýrslum. Til dæmis eru barnabætur til lágtekjufólks á Norðurlöndum hér hæstar. Lífeyristekjur á Norðurlöndum eru einnig að meðaltali hæstar á Íslandi. Þá er fátækt, eins og Evrópusambandið skilgreinir hana í nýlegri skýrslu, einna minnst á Íslandi í allri Evrópu og tekjuskipting, eins og hún er mæld af Evrópusambandinu í Gini-stuðlum, einna jöfnust. Ísland hefur því farið bil beggja í atvinnu- og velferðarmálum, hinna engilsaxnesku og norrænu hagkerfa. Landið hefur markað eigin leið, íslensku leiðina, sem einkennist af víðtæku atvinnufrelsi, lágum sköttum, háum launum, miklum jöfnuði og rausnarlegri velferðaraðstoð, sem beinist að lítilmagnanum, en er ekki aðallega millifærslur fyrir atbeina ríkisins frá millistéttinni til millistéttarinnar.